#22 Wywód Recenzyjny

Kiedy byłem mały to marzyło mi się czytać w myślach (telepatia), mieć zdolności przenoszenia przedmiotów przy pomocy siły umysłu (telekineza), kontrolować elektryczność (elektrokineza) a na końcu wodę (hydrokineza). Zawsze miałem problem z podjęciem ostatecznej decyzji w tej sprawie, ale w gruncie rzeczy to każda z tych opcji by mnie usatysfakcjonowała. Nie wiem czemu, ale magia, fantastyka i tego typu tematy zawsze mnie fascynowały i żadne miecze, karabiny, wojownicy, ninja itp. nie byli w moich oczach konkurencją dla maga i jego… kija. Jakby w świecie istnieli ludzie posiadający jakieś specjalne dary, to musiałbym się w tej grupie koniecznie znaleźć. Jedyne co by mnie martwiło to wizja tego, do czego mogłoby to później doprowadzić… Na przykład, że ziścić się może któryś z x-menowskich scenariuszy, gdzie ludzie znęcają się nad mutantami i nie dają im żyć w spokoju. Następuje nowy rodzaj obustronnego rasizmu.

Chociaż uniwersum x-menów jest potwornie pokiełbaszone to zawsze wolałem je od MCU z Ironmanem, Hulkiem, Capitanem Ameryką (zwłaszcza jego) i całymi tymi Avengersami.

Na co je komu?!

Pomimo miłości do x-menów to nigdy nie lubiłem tylko Scota i Wolverina, chociaż to o tym drugim będę dzisiaj pisał. Wypowiem się na temat najlepszego filmu o x-menach i jedynego, który trafił na moją zaszczytną półkę z zakupionymi z przeceny DVD, przy okazji zwieńczenia historii postaci której naprawdę nigdy nie darzyłem sympatią. „Wolverine: Logan”

Dlaczego?

Pewnego razu przerabiałem po kolei wszystkie filmy z x-menami i niechętnie zabrać się musiałem za sagę o historii Wolverina, bo jakby nie patrzeć był bardzo istotną postacią dla całej historii mutantów. Niespodziewanie ostatnim filmem, w którym Hugh Jackman miał odgrywać tą postać, okazał się być film z kategorii R czyli 18+. Sieczka, przemoc na wyższym poziomie, krew i inne sympatyczne dodatki. Dodatkowo pięknie wyniszczona sceneria. Post-apokaliptyczne niemalże losy mutantów, którzy postarzyli się, a ich kolejna generacja nigdy się nie narodziła, tak jakby to ich pokolenie było pomyłką w ewolucji, zamiast jej kolejnym etapem.

Kompletnie inny klimat niż w reszcie serii, inna fabuła, przez co całość ma inny wymiar. Jest jednym z nielicznych do dnia dzisiejszego filmów fantasy/sci-fi nagrodzonych Oscarem w kategorii efektów specjalnych. Fakt, robią one wrażenie, ale ten film to Hugh Jackman tak samo, jak „PoraUmierać” jest filmem Wisławy Szymborskiej (<3).

Lekki zarys fabularny:

X-meni to już przeszłość - ostatni żyjący mutanci żyją w ukryciu w społecznym ostracyzmie, na rubieżach, cierpiący z powodu wyniszczenia swoich organizmów, starości i chorób. Wolverine wraz z dwoma innymi przybywa na zadupiu i wozi ludzi taxówką. Któregoś razu niepokoi go jakiś gość, który zna jego prawdziwą tożsamość, niedługo potem jakaś kobieta z dzieckiem. Logan jest jednak zmęczony robieniem czegokolwiek, a zwłaszcza życiem, więc absolutnie nie chce się w nic znowu pakować. Los jednak ma co do niego inne plany. Tyle powiem na wstępie.

Miało być to ostatnie z planowanych ekranizacji człeka-borsuka i jak dla mnie przebiło swoimi wartościami oraz walorami zarówno aktorskimi jak i fabularnymi pozostałe części. Niesamowicie trudnym zadaniem musiało być zrobienie z filmu super-bohaterskiego, kina drogi, akcji i dramatu jednocześnie. Zwłaszcza, gdy to dramat wybrzmiewa tu najgłośniej.

Wśród planowanych filmów ze świata x-menów czekamy jeszcze na: „Nowi Mutanci”(2020), który stanowić może sequel do „Logana”; „Gambit” (2020), również będący najprawdopodobniej powiązanym fabularnie z historią Wolverina oraz „X-Force”, które ma być remakiem „X-Men: Przeszłość, która nadejdzie” z 2014, będącym obok omawianego tutaj filmu moim ulubionym z x-menowego świata.

Sam chciałbym nareszcie jednak zobaczyć ciągłe fabularnie, logistycznie i aktorsko uniwersum x-menów, gdzie te starsze produkcje poszłyby do lamusa. Niestety gdyby do tego doszło to i „Logan” również byłby historią niekanoniczną. Ewentualnie można by uczynić go sequelem mających pojawić się w przyszłości produkcji, ponieważ myślę, że nawet twórcy świadomi są tego, jaki potencjał ma ten film. Oprócz takiej serii życzę sobie solowy film o Jean Grey, Mistique, Magneto oraz Icemenie (fani wiedzą dlaczego akurat jego). No i, oczywiście, więcej wstawek ze Evanem Petersem jako Quicksilverem.

To przykre jak próbowano łatać dziury i sklejać fabułę rozpadającego się z każdej strony świata, który przecież jest maleńki w porównaniu z np. takim z Gwiezdnych Wojen. Mnóstwo zmarnowanego potencjału. Dobrze by było, żeby to co najlepsze wycięto, a resztę wrzucono w odmęty archiwów. Nie licząc „Logana” może uzbierałyby się z tych kawałków chociaż ze dwa filmy.

Teraz gdy Disney kupił wszystko, co tylko się dało, w internecie krążą coraz poważniejsze ploteczki o tym jakoby uniwersum MCU miało przyjąć w swoje silne i męskie ramionka Fantastyczną Czwórkę (której też nie znoszę) i właśnie x-menów. Czyli oznaczałoby to przykładowo, że Czarna Pantera mógłby mieć realny romans z Jean Grey. Mając dostęp do praw autorskich tych wszystkich franczyz, można spodziewać się, że nareszcie wszystko jakoś zlepi się w logiczną całość.

Oglądałem x-menów od dziecka w wersji seriali animowanych i mam do nich wielki sentyment. Podobnie mam ze Spidermanem, który dopiero dwa lata temu dostał film, na który zasługiwał. Te poprzednie żałosne próby uchwycenia go na wielkim ekranie i tak darzę miłością, bo to w końcu też Spiderman, jakkolwiek zły by on nie był. Niestety teraz musieli z niego zrobić małego irytującego fana Tonego Starka (którego wizerunek w MCU jest mistrzowsko wykreowany, ale i tak go nie znoszę). Po filmie „Avengers: Endgame” zmienia się charakter jego postaci (a przynajmniej zaczyna się zmieniać) i liczę na to, że wkrótce będę mógł mieć plakat Toma Hollanda w stroju człowieka pająka, nad stołem w kuchni; najlepiej z rozpiętą górną częścią kostiumu. Tom w wywiadzie nie wypowiedział się o przyszłości swojego bohatera, jednak stwierdził, że nie ma nic przeciwko temu by jego Spiderman był gejuchem. Idąc tym tropem Mary Jane będzie być może Markiem Janem. A to stwarza już realną możliwość by na moim wymarzonym plakacie umieścić tuż obok niego, Icemana (ktokolwiek by go miał nie grać) i z kuchni przewiesić go do sypialni.

Co do odtwórcy roli Wolverina - Hugha Jackamana, to wraz z nim focha na wytwórnie puścił aktor wcielający się w rolę prof. Charlesa Xaviera – Patrick Stewart. Ciekaw jestem, kto będzie stanowił nową obsadę i czy Magneto tym razem będzie umiał mówić ładnie po polsku, czy znowu pan Fassbender będzie daremnie próbować swoich sił w naśladownictwie nieznanego mu języka (szanuję, ale w „Apokalipsie” bynajmniej mu to nie wyszło). Tak samo postać Mistique, grana ostatnie lata przez wiecznie zirytowaną, robiącą wszystko od niechcenia i zmęczoną kilogramem (świetnego) make-upu, Jennifer Lawrence. Jestem pewien, że na jej miejsce znajdzie się ktoś lepiej zaangażowany. To nie tylko moja opinia! Wejdź i poczytaj sobie o niej w internetach. Laska powinna się dowiedzieć, że wcale nie jest niezastąpiona.

Trzymam kciuki za „Nowych Mutantów”, którzy bodajże będą pierwszą x-menowską premierą roku 2020. Oby był godnym spadkobiercą „Logana”.

Sam „Logan” ma zacnie poukrywane smaczki, których może doszukać się nawet byle widz, nieznający innych filmów z tamtego świata. To film dla uważnych, czyli taki jakie lubię. Wraz z fabułą roztkliwia coraz mocniej i zmiękcza nie tylko serduszko moje, ale i samego Wolverina. Upchnięto tam oczywiście i czarny humor, bez którego Hugh Jackman nie mógłby sobie prawdopodobnie pozwolić na zabawę swoją postacią w takim stopniu, na jaki sobie pozwolił. Ironiczny, brutalny, humorzasty, twardy uparty. Dodatkowo dochodzi jeszcze obolałość i słabość.

„Słabość i Wolverine? Ten duet nie ma prawa bytu i odbytu!” – powiesz.

Okej. Może tak się wydawać, ale może właśnie dlatego, że dotąd znaliśmy go jako silnego, niepowstrzymanego i wyzwolonego, to w tym filmie tak łatwo wpaść w zachwyt gdy okazuje się, że nasz heros jest obolały, słaby, sflaczały, stary i zrezygnowany. Uwięziony przede wszystkim w pułapce własnego umysłu i sytuacji.

To by było na tyle. „Logan” wraz z „Przyszłością, która nadejdzie” dostają 9/10, jednak to właśnie do „Logana” będę wracać jeszcze setki razy i tego jestem pewny.

Oglądaj go jak chcesz, ale mimo tego co napisałem, dobrze będzie mieć obok kogoś, kto ma jakąkolwiek wiedzę z zakresu x-menologii.

Kolejnym filmem, który będzie tutaj maltretowany, jest „Nienawistna Ósemka” Quentina Tarantino, czyli jedyny western, który mnie rajcuje.

Wszystkie recenzje można znaleźć TUTAJ