Zemsta płotka

Ćwokonator

Zemsta płotka

[Ten rozdział jest niemało pomieszany więc postarajcie się nie pogubić.]

- Na spacerze z przyjaciółmi w słoneczne, sobotnie popołudnie- chyba nie ma lepszego sposobu na dzień! – Cieszył się Ćwokonator ze swoich kolegów.

- O! Patrzcie jaki ładny ogród! – Powiedziała Brunetka.

- Mam pomysł – Wykrzyknął Frajerosmyk i przeskoczył przez płot ogrodowy – Chodźcie! - Przyjaciele podeszli do Smyka. Dookoła były przepiękne kwiaty mające najróżniejsze kolory, nie wspominając już o drzewach i krzewach. – Okej. Zerwałem ci taki kwiatek, bo wiesz, pomyślałem, że jest ładny i w ogóle. – Powiedział Smyk podając Szurniętej Brunetce liliowy kwiat pachnący jak połączenie wanilii i róży.

- Dzięki – Powiedziała lekko zdziwiona dziewczyna.

- Ej, koledzy, chodźcie już, bo jeszcze ktoś nas tu zobaczy. Poza tym ten płot jest jakiś dziwny i wygląda na wkurzonego.

- Coś ty?

- No, jakoś takie mam wrażenie.

- Niech będzie, chodźmy… - Zgodził się Smyk przechodząc przez płot, a zaraz za nim zrobił to Ćwok.

- Chodź już Brunetko, idziemy! – Krzyknął za nią chłopiec.

- Już! – Powiedziała wychodząc spomiędzy roślin i wąchając kwiat od Smyka. Przechodząc przez płot nagle potknęła się i przewróciła niszcząc jedną z desek. – Ups! Auć to boli!

- Coś ci się stało? Chodź, zabierzemy cię do domu.

- Sama sobie poradzę – Zawstydziła się „uszkodzona” dziewczynka.

- Ale z nas wandale, zniszczyliśmy ogrodzenie. – Złapał się za głowę Ćwokonator.

[I od tego wszystko się zaczęło…]

- Powinniśmy to naprawić…

- Nie! Nie mam czasu, to głupi płot, przez którego boli mnie teraz noga!

Wrócili więc do domu.

Gdy poszli do szkoły Brunetka wyglądała nienaturalnie.

- Co znowu? Walczyłaś przez noc z jakimiś przerośniętymi pająkami?

- Nie! Najpierw okazało się, że zabrakło ciepłej wody i myłam się w chłodzie, a potem w łóżku coś cały czas skrzypiało. Kopnęłam je i przez co, po pierwsze rozbolała mnie noga, a po drugie łóżko mi się rozwaliło. Rano bolała mnie głowa, a gdy podczas śniadania, sąsiad zaczął walić co sekundę w ścianę młotkiem, to myślałam, że zwariuje. Po drodze do szkoły musiałam uciekać przed autobusem, który mnie gonił. Mam potwornego pecha…

- To dopiero zbieg okoliczności… - Przytaknął Smyk.

- Co z tobą, Ćwoku? – Spytała go Brunetka.

- Patrzcie! – Powiedział biegnąć w stronę palce, którego przed chwilą wyciągnął. – Cześć!

- Cześć… - Przywitała się Justyna.

- Nie wiedziałem, że chodzisz do tej szkoły.

- No tak…

- A ja od paru tygodni dopiero…

- I Ćwokonator nas opuścił… - Powiedziała Szurnięta.

- Niestety… Czy oni się w sobie podkochu… - Nie dokończył Smyk. - Co to?

- Co?

- No tu nad tobą... – Wskazał.

- Chmura? 

- Ratunku! To mnie goni! – Krzyknęła biegnąc przed siebie.

- Dziwne…

- Co jest grane? Nie ma mnie minutkę , a tu co się wyprawia? – Podszedł do chłopaka, Ćwokonator.

- To chyba nie zbieg okoliczności, że burzowa chmura goni za Brunetką!!!

- Wiesz co…

- Ej, a tak w ogóle, to czy ty i Justyna…?

- No wiesz, ładna jest, ale jej tego nie mów, dobra? Ona to Justyna- super dziewczyna!

- Spokojnie… Ale co z Brunetką?

- Nie mam pojęcia, ale skoro ma takiego pecha od soboty, to mam wrażenie, że ten dziwny płot maczał w tym „palce”!

- Ale to przecież tylko głupi płot…

- Co mamy do stracenia? Możemy przecież zobaczyć…

- Dobra, tylko szybko! – Postanowił Frajerosmyk widząc biegającą korytarzem dziewczynę.

Natychmiast pobiegli do ogrodu, w którym ostatnio byli. Rozglądając się dookoła, Ćwokonator wskazał palcem na ulicę:

- Patrz! To Brunetka. Co ona tutaj robi?

- Wciąż ucieka przed tą chmurą.

- Pomuszmy jej (Tak. Tak to wygląda w moim rękopisie XD)

- Chyba nie trzeba, chmura idzie sobie do góry… - Zauważył i odetchnęli [Na chwilę] z ulgą. Nie spostrzegli, że chmura wleciała w resztę chmur na niebie i złączyła się z nimi. – Pobiegnijmy jej pomóc, bo może jej się coś stało…

- Szybko!

Razem pogrzali w stronę dziewczyny, jednak w skacząc przez ogrodzenie jednocześnie przewrócili dwa z jego płotków. Smyk natychmiast zaczął się śmiać i wszystko dookoła wydawało mu się bardzo zabawne. Z kolei Ćwoka zaczęło przerażać to, co miał dookoła siebie. Byli tacy obezwładnieni póki, nie dojrzeli wysoko na niebie, chmur, które zbierają się razem i tworzą widoczny huragan zbliżający się do dziewczynki na ulicy.

Ćwokonator schował się pod drzewem, które przypominało mu filofan, który go kiedyś zgniótł. Jednak jego prawdziwą piętą achillesową było inne uczucie. W głowie miał przed sobą wizję, że jego przyjaciele go opuszczają i lekceważą. Zaczął płakać i Frajerosmyk widząc to przełamuje klątwę śmiechu, a potem podbiega do Brunetki leżącej na chodniku.

- Co mu się stało? – Zapytała przyjaciela widząc, jak Ćwok przytula się do drzewa.

- Nie wiem, jednak ja stawiłem czoło śmianiu się.

- Co?

- Nie mam czasu na wyjaśnienia. Podejrzewam, że ten płot jest zaklęty. Powoduje to, co jest na nim napisane. Na moim widziałem narysowany uśmiech, na tamtym jest chyba strach, a na twoim wściekłość.

- Na to wygląda… - Zgodziła się z nim.

Razem spojrzeli na zbliżający się do nich huragan.

- Wiesz, jesteś w niezłych tarapatach i możesz tego nie przeżyć…

- Racja.

- …Więc powiem tobie coś, o co chciałem cię dziś rano jeszcze poprosić. Więc jakbyś przeżyła to wszystko, to chciałbym wiedzieć, czy chciałabyś może ze mną chodzić? Bo podobasz mi się, jesteś ładna i chcę żebyś wiedziała, co czuję przed katastrofom.(XDDDDD Dziękuję ci, Ja Z Przeszłości. Zepsułeś mi tą wzruszającą chwilę)

- Dzięki… Przez ostatnie dwa dni i ja zdałam sobie sprawę z tego, że jesteś chłopakiem, którego każdej dziewczynie trudno zdobyć, nawet mi. – Powiedziała i zaraz potem Smyk poczuł na policzku zimny dotyk. Było to lekko mokre. Nigdy nie czuł czegoś takiego… Chyba, że jak mama całowała go na dobranoc, kiedy był mały.

Nagle chmury i huragan zniknęły.

- Co się dzieje? – Ćwokonator podniósł się z kolan.

Nagle zniszczone przez Brunetkę, Frajerosmyka i Ćwokonatora płotki uniosły się wysoko, a ten zniszczony przez dziewczynkę przemówił:

- To mnie wzruszyło. Mimo, że ty oddzieliłaś mnie od reszty braci, ja nie mogę zrobić tego samego…

- Zaproście mnie na ślub. – Zaśmiał się ten zniszczony przez Smyka, a potem z resztą braci polecieli wśród deszczowe chmury i zniknęli.

- To koniec klontwy?  (jestem swoim mistrzem XD) – Spytał Ćwok.

- Chyba tak… -

- Co wy zrobiliście, że ten płot…

- A, szkoda gadać

Wszystkie rozdziały można znaleźć TUTAJ