Wehikuł czasu w fabryce foteli

Ćwokonator

Wehikuł czasu w fabryce foteli

Dziś pani Klucharczuk zabiera klasę na wycieczkę do fabryki foteli. Wydaje się to dość dziwne, ale spośród nudnych muzeów i seansów klasowych o Muminkach, tylko to przychodziło do głowy samorządowi, w którym była Angelika, Ewa (Brunetka) i Jacek (Frajerosmyk).

Dziś to klasa 6c dołączyła dziewczynka, która właśnie od dziś podobno zacznie na stałe chodzić do ich szkoły. Miała na imię Magda i mimo, że większość (tak jak i Ćwoka) omijała, to on sam podszedł do niej i sam zaczął gawędzić o różnych sprawach, których ani Brunetka, ani Frajerosmyk nie rozumieli. Przez pół godziny nudzili się jak mopsy z powodu braku członka swojej drużyny. Pozostali zastanawiali się między sobą, czemu nie rozmawia dzisiaj z Ewą i Jackiem tylko „nową”, ale nikt nic nie mówił.

W końcu pani Klucharczuk zdenerwowała się tym ciągłym gadaniem i uciszyła ich.

- Oto nasz najlepszy eksponat- fotel, który wydziela zapach lawendy i jest niebieski, a to nasze najnowsza partia- krzesło wydzielające zapach morza, o kolorze biało-błękitnym.

- A co to za cudo? – Spytała się Angelika patrząc na złoty fotel stojący w samym kącie.

- Ten? Nie dokończyliśmy jeszcze tego. Ma on wydzielać zapach lasu i do tego masować plecy… Ale to dopiero heca, kiedy zatrudniliśmy fachowca, wyszedłem zaledwie na minutę napić się kawy, a jak wróciłem to ani jego, ani fotela nie było. Po dwóch dniach przedmiot ni z tego ni z owego się pojawił. Spadł z nieba na moją żonę, która teraz leży w szpitalu…

- Przykro nam…

- No nic, przecież to nie wasza wina… - „Dryn dryn” usłyszały dzieci i oprowadzający klasę wyjął komórkę z kieszeni i odebrał – Halo? Apoloniu nic ci nie jest? Już jadę skarbie… Najmocniej przepraszam, niestety musimy kończyć na dzisiaj, moja żona właśnie się ocknęła. – I odszedł.

- Ej Magda! – Zawołał ją Ćwok

- Co?

- Naprawię go.

- Co ty?!

- No serio… Będzie jak marzenie.

- To pomogę ci może

- Co robicie? – Wtrąciła się Brunetka i Smyk.

- Będziemy go naprawiać, a co? – Odpowiedział Ćwokonator.

- A nic. A tak można?

- Nie wiem

- To my też pomożemy…

Po kilku minutach podawania chłopcu kluczy i śrubokrętów udało się „naprawić” masujący sprzęt. Grupa czekała na Ćwokonatora, który obiecał, że całą trójką będą mogli z skorzystać z tego prototypu.

- Oto trzteroosobowy (o rzesz matko przenajświętsza malowana na deskach dębowych która w ostrej świecisz bramie, jakim prawem ja to tak napisałem??!!?!??!!) fotel masujący! - Brunetka usiadła po lewej stronie, Frajerosmyk po prawej, zaś Magda obok Ćwoka siedzącego na środku. – A tak się go uruchamia! – Rzekł naciskając guzik na oparciu i nagle cała czwórka wraz z fotelem zniknęła.

[Zamiast sali widziałem jakby otchłań. Była kolorowa i obracała się wraz z fotelem w różne strony. Wcisnąłem guzik jeszcze raz i znaleźliśmy się tam, gdzie żaden człowiek XXI wieku nie chciałby się znaleźć]

- Co to?! – Zawołała Magda.

- To jest drzewo… Aż tak zacofany nie jestem! – Powiedział Smyk odpowiadając dziewczynce.

- Nie drzewo, tylko to co jest za nim. – I nagle wszyscy spostrzegli wielką postać stojącą za nim.

- Cerbuś?

- Nie! To nie pies! Tylko dinozaur! – Krzyknęła Brunetka.

Zerwali się z fotela i zaczęli uciekać od gada, który na nieszczęście spostrzegł ich i rozpoczął pogoń.

- Czy mógłbyś nam powiedzieć w ostatnich chwilach życia, dlaczego się z nią tak szybko zakumplowałeś? – Zapytał Ćwoka Smyk.

- Nie musiałem się kumplować!

- To znaczy, że się już przyjaźnicie?

- Nie! To moja kuzynka…

Brunetka wraz z Frajerosmykiem aż otworzyli usta ze zdziwienia lecz nie na długo, bo w końcu nie było czasu na szok i emocje tylko bieg, bo jak okazało się po chwili, gonił ich sam tyranozaurus reks.

- Myśleliśmy, że już nas nie lubisz, czy coś i zająłeś się kimś nowym.

- Musiał mi opowiedzieć o szkole, nauczycielach i o was, bo w końcu dużo przygód razem przeżyliście. – Wyjaśniła biegnąc nieco wolniej (ze zmęczenia) Magda.

- Wiecie, ona jest naprawdę wyjątkową nastolatką…

- Oj przestań – Zawstydziła się dziewczyna.

- No co? Otóż umie wchodzić ludziom do głowy. To taka telepatia, ale ma też moce telekinetyczne.

- Fajnie! – Zachwycili się przyjaciele Ćwokonatora.

 - Nazywam ją Magi ( czyt. Medżi)

- To tak jak ty ma fajną ksywkę.

- Na upiorną wizje! Ten potwór przyspieszył! – Krzyknęła obwieszczając jej fajne powiedzonko.

Nagle spostrzegli niewielką jaskinię do której nie wszedłby on z powodu dużych rozmiarów. Wbiegli tam, a bestia z rozpędu przywaliła w ścianę skalną, która zarwała się i zagrodziła doszczętnie wejście do groty.

- Brunetka, Smyk, Magi? – Krzyczał Ćwok chodząc w ciemności.

- Ja jestem tutaj!

- Magi?

- Tak

- Pomóżcie mi, coś mi przygniata nogę! – Krzyknął Smyk.

- Mam coś… - Powiedziała kuzynka bohatera i nagle rozbłysło światło. Trzymała w ręku kawałek palącej się gałęzi. – Tego drewna jest tu trochę, na ognisto starczy!

- Już wiem co mi przygniata nogę…

- Co?

- Brunetka…

- Jak to?!

- Popatrzcie, leży nieprzytomna.

- Magi pomożesz?

- Mogę. – Rozmawiali dyskretnie Ćwok z Magdą, gdy ta nagle padła na ziemię.

- Co jej się stało?

- Weszła do głowy Brunetki. Spróbuje załagodzić ból i wybudzić mózg z zemdlenia.

- Często tak robi?

- Nie! Raz na weselu ożywiła tak dwie osoby, wujka Harolda, bo trochę za dużo zjadł…

- A tą drugą?

- Ciotkę Irenkę, bo jak zobaczyła, co ona wyprawia to sama straciła przytomność!

Nagle Magi wstała, a zaraz za nią Brunetka wzdychając i łapiąc się za głowę.

- Nic ci nie jest? – Zaopiekował się Brunetką Smyk.

- Nic, na szczęście…

- Mam pytanie, jak stąd wyjdziemy?

- Przesunę to, ale jeszcze nie teraz, bo od patrzenia w jej głowie na waszą ostatnią przygodę jestem wami rozbrojona, a poza tym też głodna i ciut zmęczona biegiem.

- Ale nie widziałaś wszystkiego, prawda? – Zainteresował się Frajerosmyk.

- Na tyle dużo, żebyś się wstydził… - Uśmiechnęła się do chłopca.

[Czy mi ktoś wreszcie wyjaśni , co się stało podczas tamtego huraganu?]

- Spójrzcie, tam są jakieś owoce! – Rzeczywiście, nastolatki miały farta, bo znalezienie się w bezpiecznej jaskini ze światłem i jedzeniem sprawiło, że mogli sobie teraz jakoś poradzić. – Wydaje mi się, że to jabłka.

- Jabłka, czy nie jabłka- to nie ważne. Czy możesz mi wytłumaczyć, jak ty naprawiłeś ten fotel?

- Nie wiem! Wszystko się zgadzało… - Zastanowił się Ćwok.

- Ja też tak myślałem… - Mruknął.

- Ty też Smyku? – Zdziwiła się Brunetka.

- Co ja? – Odwrócił się do nich zajadający owoce chłopiec.

- Nie ty to powiedziałeś? To kto?

- Ja.. – Usłyszeli ponownie głos i zauważyli, że z cienia wychodzi mężczyzna w niebieskim stroju hydraulicznym.

- Zgaduję, że to pan naprawiał ten fotel?

- Tak, ale to nie masażer lecz machina czasu. Jestem tu trzy dni i zdążyłem się połapać, że tyranozaur to nie pies mojego sąsiada.

- Co pan o nim wie?

- O tym krześle?

- Tak

- Tyle ile można wiedzieć… Przenosi się tyle lat w tył, ile setnych sekund upłynie po naciśnięciu niebieskiego guzika, a czerwonego w przód.

- Czyli jesteśmy uratowani

- Niezupełnie. Machina jest ustawiona tak, że wraca do swojego roku po 48 godzinach…

- O nie! Tylko nie to!!!

- Niestety to prawda

- Na szczęście nie dojdzie do tego nieszczęścia, bo te skały to nie problem dla mnie. Dwie minuty i jesteśmy wolni! – Stwierdziła Magi.

- Nie bądź taka pewna… To nie skał się obawiam lecz góry w której wnętrzu jesteśmy.

- A co w niej złego? Góra jak każda inna… - Dziwił się Smyk.

- Nie! Ty nic nie wiesz, my jesteśmy w wulkanie, który jest w samym stadium…

- Czyli że…?

- Czyli, że w każdej chwili może wybuchnąć! – Dokończył maszynista.

- O nie, nawet jeżeli uciekniemy przed magmą to ona może zniszczyć wehikuł… - Rozpaczała Brunetka przytulając się do Smyka.

- Muszę szybko usunąć te odpadki z wejścia. – Rzekła Magi łapiąc się rękami za głowę. Poczuli, że sufit nad nimi się trzęsie. Było to z jednej strony dobre, bo osunęło część skał, z drugiej lawa mogła już wypływać! – Droga wolna…

- Którędy do maszyny?

- Ojjjjj… Nie mamy czasu!

- Ale wulkan chyba jeszcze nie wybuchł.

- To dobrze, ale kolega czekał na nas cały ten czas…

- Jaki kole…

- Łaaaaa!!!

- To ten tyranozaur! – Krzyknęły dziewczynki.

- Szybko do dżungli! – Zadecydował Ćwokonator wbiegając w gąszcz. Rozpoczęła się kolejna ucieczka, w której tym razem uczestniczył również odnaleziony przez grupę, mężczyzna.

- Schowajmy się w tych krzakach. – Zawołał i cała piątka wskoczyła między gałęzie rośliny. – I teraz cicho.

- Graaa? Graaaa!

- Chyba nas nie zauważył. Złapmy się za ręce i chodźmy w stronę tamtego drzewa. Widziałem tam chyba drogę którędy wcześniej uciekaliśmy z wehikułu…

- Nie oglądajcie się za siebie, łapcie się za ręce i cicho jeden za drugim. – Zarządził maszynista.

- Jesteście wszyscy? – Zapytał Ćwok. Między wielkimi liśćmi panowała ciemność. – Podnieście rękę żeby osoba którą trzymacie wiedziała, że jesteście obok. Maszynista?

- Jestem.

- Brunetka?

- Tutaj.

- Frajerosmyk?

- Też obecny.

- Magi?

- Jestem.

- Ej, nie podniosłaś ręki. – Powiedziała Brunetka.

- Podniosłam przecież, o patrz.

- Nie jesteś obok?

- Trzyma mnie za rękę. – Stwierdził Smyk.

- To kogo ja trzymam? Ćwoka? – Zdenerwowała się Brunetka zaciskając dłoń. Odchyliła liść i światło z góry padło na wielkiego, owłosionego mężczyznę o umięśnionej sylwetce.

- A ten to kto?

- To… Jakiś neandertalczyk.

- Puść go Brunetko! Będzie nas spowalniał.

- Ej! Patrzcie, tam jest nasz fotel! – Odetchnął z ulgą Ćwokonator. – Ustawię zaraz…

- Ty już lepiej nic nie kombinuj, mamy przecież pana, który to zrobi lepiej.

- No właśnie. Proszę nas przenieść do naszych czasów. – Poprosił Smyk.

- Już się robi. – Podszedł do urządzenia.

- Graaaaa!

- Znowu ten typ! – Wzdrygnęły się dzieci i już miały znowu wskoczyć w krzaki z których dopiero wyszły, gdy na drodze dinozaura stanął jaskiniowiec, który przed chwilą trzymał Brunetkę za rękę.

- Uga ba ga eee! – Ryknął i skoczył do gada, wskakując mu na kark.

- Szybko, niech pan to włącza!

- Już!

Wszyscy wskoczyli na maszynę w ostatniej chwili, bo znowu pojawił się dookoła strumień. Tym razem jednak krócej w nim przebywali.

- Gdzie oni są? – Dziwili się uczniowie szukając nieobecnych. Widzieli, że fotel także zniknął.

- O rany! Pojawiają się! – Zaskoczyła się Angelika.

Ćwokonator z przyjaciółmi zeszli ze złotej maszyny razem z maszynistą.

- To pan?! Ależ gdzie się pan podziewał! – Krzyknął jeden z przewodników, który właśnie wszedł do sali gdzie byli.

- Proszę pana, ten fotel to pomyłka. – Rzekł i razem z czwórką przyjaciół zaczęli się śmiać, mimo, że nikt z obecnych nie wiedział, co się stało. No prawie nikt.

Dwie osoby, z czego jedna była z ich klasy, a drugiej nikt nawet nie zauważył,  doskonale zdawali sobie sprawę, co to za cacko.

W pewnym momencie z góry wystrzelił jakiś promień, który zniszczył machinę czasu.

- Co to? Co się stało? – Patrzyli na dziurę w suficie.

- To by mi pokrzyżowało plany, ale na szczęście jest po problemie. – Powiedziała osoba, której nikt ani nie zauważył, ani nie usłyszał. Mimo, że jeden z uczniów klasy 6c wiedział, kto i co teraz zrobił lecz jeszcze nie dlaczego…

Wszystkie rozdziały można znaleźć TUTAJ