Szklana Góra - AKT VII

AKT VII

WĘDROWIEC idąc ku górze natrafia na lustra o kolorze purpury. Parę kroków dalej rozciąga się mgła ciemna niczym smoła. Wchodzi w nią. Wtem słyszy śmiech.

WĘDROWIEC

Kto tu jest? Podejdź bliżej!

Bo w tej chmurze nic nie widzę!

ŚMIECHY CHICHY

Jesteśmy blisko, w dół racz spojrzeć

Do swych błędów w końcu dojrzeć…

WĘDROWIEC patrzy w dół, a tam widzi swoje poranione nogi i szkaradne odbicia samego siebie w krwistych lustrach.

WĘDROWIEC

Nie dostrzegam…

ŚMIECHY CHICHY

Pod stópkami sobie biegam…

WĘDROWIEC spostrzega, że każde z jego odbić jest inne. Ponad to każde rusza się jak gdyby nie było nim.

ŚMIECHY CHICHY

Ja przypomnę, że masz dzieci…

Że nie byłeś u spowiedzi…

A za młodu kradłeś sporo,

Biłeś się też za oborą.

Ja wyśmieję twe marzenia,

Naiwniackie, bez myślenia,

KAŻDY BŁĄD TWÓJ, KAŻDE KŁAMSTWO,

SZTUCZNE MĘSTWO ORAZ CHAMSTWO!

WĘDROWIEC próbuje biec przed siebie, słyszy śmiech, który dzwoni mu w uszach. Przystaje i łapie oburącz swą głowę.

WĘDROWIEC

Precz szatany! Precz demony!

Jak najdalej od mej strony!

Byłem winny,

Jestem inny.

Odmieniłem się już przecież cały.

Wyrzuciłem rzeczy, które mi nie grały.

ŚMIECHY I CHICHY

Ach no przecież, panie, władco,

Błaźnie, królu i doradco!

Tyś jest mistrzem nad mistrzami,

Poetami i mędrcami

Tyś jest w pięciu aż osobach

Cały świat jest w twoich nogach!

Spójrzże! Gwiazdo promienista!

U twych stóp purpura czysta!

WĘDROWIEC nie czuje bólu, patrzy na dół i spostrzega, że oto stoi teraz na długim, czerwonym dywanie.

ŚMIECHY I CHICHY

Monarsze barwy, dla bóstwa najwspanialszego,

Jedynego i niepowtarzalnego!

Spocznijże nasz wielki wodzu,

Skosztuj rajskiego owocu!

Rozłóż swe męskie ciało na mięciutkim tapczanie,

Za te bóle i męki, to ci się należy, panie!

WĘDROWIEC kuca by położyć się na dywanie, myśl się jednak w jego głowie tworzy niespodzianie.

WĘDROWIEC

Chwila moment, owoc rajski z Eden?

Skosztowany był raz jeden.

Ewa wzięła, Adamowi także dała,

I cierpieli, a przez węża go zerwała,

Zakazany przez Twórcę mego…

ŚMIECHY I CHICHY

Tyś jest twórcą wszystkiego!

WĘDROWIEC

To nie prawda! Jam nie Bóg!

CHOCIAŻ BOGIEM BYĆ BYM MÓGŁ.

Dywan znów jest krwistym, zbitym lustrem.

ŚMIECHY I CHICHY

Mocarz z ciebie, twarda sztuka,

Tego każda dama szuka!

Gdy odszedłeś od swej żony w podróż, daleko,

Mogłeś każdą pannę mieć, nie wziąłeś żadnej. Dlaczego?

WĘDROWIEC

Podróż ma to nie rozpusta.

Zamknij jadowite usta!

Chociaż moje zimne ciało pragnie ciepła piersi jędrnych,

Nie po drodze mi do łoży kobiet innych, nawet niepoprawnie pięknych.

Wśród szklistej przestrzeni WĘDROWIEC dostrzega nagą DZIEWKĘ spoglądającą nań. Oniemiały pięknem jej cudnej figury, mężczyzna czuje ciarki dookoła skóry.

DZIEWKA

Podejdź proszę, cieplej będzie

Tobie… wszędzie

WĘDROWIEC robi parę kroków w jej kierunku, patrząc tylko na nią. Wicher zawiał go po twarzy i wtem dostrzegł, że nie widzi odbić swoich, ni nie słyszy śmiechów.

WĘDROWIEC

Gdzie odbicia luster wszystkich się podziały?

I te głosy, które zewsząd tu szeptały?

Co cna DZIEWKA robi na tej Szklanej Górze,

Gdy dokoła ze zbitego szkła, krwiste, ostre róże?

DZIEWKA

To nie ważne jest, głuptasie!

Pokaż lepiej co masz w pasie!

WĘDROWIEC znów otrzymuje powiew wiatru na twarz.

WĘDROWIEC

Co to znów za czarcie sztuczki?!

Ktoś posyła na mnie suczki?!

DZIEWKA znika. Dokoła znów widać odbicia w lustrach.

ŚMIECHY I CHICHY

Idźże stąd, bo tracisz czas…

Przy tym, zniszczysz wszystkich nas…

WĘDROWIEC rusza w ciszy przed siebie i wychodzi z ciemności.