Szklana Góra - AKT V

AKT V

WĘDROWIEC widzi kolejną POSTAĆ na schodach. Ostrożnie podchodzi doń.

POSTAĆ DRUGA

Wiem po co przychodzisz, wiem też czego szukasz.

Życie swe na szali śmierci bardzo błaho rzucasz.

Jeśli wiesz, gdzie idziesz to nie dojdziesz tam.

Bo twe cele są fałszywe tak jak i tyś jest sam.

WĘDROWIEC

O czym mówisz? Czy widziałeś, co na szczycie?

Czy to skarby, czy to mądrość, czy jutrzenki blask o świcie?

Jakich celów są te męki warte?

Czyś oszalał, czy twe oczy wciąż otwarte?

POSTAĆ DRUGA podnosi wzrok. WĘDROWIEC odwraca się, gdyż ten okazał się mieć wyłupione oczy.

POSTAĆ DRUGA

Byłem bliski zapomnienia,

Byłem bliski zatracenia.

Ja musiałem…

Choć nie chciałem…

By patrzeć w fałszywe ślepia swoje, siły już nie miałem,

Tak też bitwę tam stoczyłem i się ślepcem stałem.

WĘDROWIEC

Gdzieś ją stoczył?

Czy na szczyt żeś wkroczył?

POSTAĆ DRUGA

Tak, tam już byłem,

Lecz nic ja nie zobaczyłem.

Wiem, że był to szczyt, gdyż me nogi

Nie wyczuły tam tej drogi…

WEDROWIEC

Więc nie jesteś obłąkany?

POSTAĆ DRUGA milczy, potem wstaje na nogi.

POSTAĆ DRUGA

Nie ziściły się me plany.

POSTAĆ DRUGA przewraca się na szkło.

POSTAĆ DRUGA

Tam gdzie ciemne chmury, a lustra różane…

Tam twe myśli potoczą z ust wściekłą pianę…

Umiera.