#30 Wywód Recenzyjny

Są filmy rewelacyjne

Są filmy bardzo dobre

Są filmy spoko

Są filmy, które do mnie nie przemawiają

Są filmy średnie

Są filmy słabe

Są filmy kiepskie

Są filmy beznadziejne

Są filmy tak beznadziejne, że aż dobre. Tak złe, że aż dobre (i one są lepsze niż te średnie)

Są filmy tak beznadziejne, że aż nie są dobre. Tak złe, że aż złe.

Thankskilling jest pierwszym filmem z tej ostatniej kategorii, który w życiu zobaczyłem.

Dlaczego?

Po pierwsze warto zwrócić uwagę na tytuł filmu. Tłumacze zrobili doskonałą robotę, nie tłumacząc go na polski. Nawet nie dałoby się go lepiej przetłumaczyć; chyba.

Thanksgiving to amerykańskie święto dziękczynienia. Wtedy kiedy rodzina się razem spotyka i je indyka.

Thankskilling to taka gra słowna – po polsku „święto morderczynienia” brzmi najsensowniej, bo jako jedyne łączy ze sobą święto dziękczynienia i „zabijanie”.

Także gratuluje za inteligentny tytuł. Na tym moje pochwały się kończą.

Znając treść tego filmu, wcale nie dziwie się, że polscy tłumacze nie zrobili twórcom krzywdy, próbując tłumaczyć tytuł na „święto morderczynienia” (czy coś w ten deseń). Mieli resztki litości – jak wiemy, nie kopie się leżącego i to chyba tym kierowali się, zostawiając to, tak jak oryginalnie było. Chociaż jakby wcale nie tłumaczyli tego filmu, to też zrobiliby światu przysługę.
Nie napiszę tu nazwisk tych ludzi, ale niech to będą kolejni anonimowi bohaterowie, którzy pomimo braku pomnika na miarę tego smoleńskiego, karmazynowej peleryny i nazwisk z przedrostkiem "Mc" w podręcznikach szkolnych, zapiszą się w kartach historii kultury cywilizacji, jako męczennicy oglądający Thankskilling, tłumaczący jego dialogi i mimo to mający jeszcze miłosierdzie, aby nie pogrążać autorów tego czegoś (bo filmem bynajmniej to nie jest) zostawiając ich jedyny dobry dowcip nieprzetłumaczony. Definicja bycia miłosiernym. Albo bycia zauroczonym w reżyserze, ale o tym nieco później.

I ja też będę winkelriedem internetów i dziś opiszę wam, czego nie robić kręcąc filmy, a wszystko to na podstawie „Thankskilling”, który naocznie miałem nieprzyjemność obejrzeć.
To jest powód, dla którego piszę ten wywód.

Lekki zarys fabularny:

Grupka ewidentnie niedorozwiniętych umysłowo, maksymalnie jednowymiarowych i niecharakternych młodych dorosłych wyjeżdża na odludzie świętować Thanksgiving, pić sobie piwko itd.

Wśród nich znajduje się jedna laska, która zrobiła na mnie niepodzielne wrażenie – Ali. W jej rolę wcieliła się Natasha Cordova. Ta dupa zagrała najlepszą i największą debilkę, jaką widziałem. Nie wiem, czy jej wrodzony intelekt (lub jego deficyt) jej w tym pomógł, ale jej gra aktorska w tym filmie była zdecydowanie najlepsza ze wszystkich. Z czystym sumieniem mogę uznać ją za najlepszą osobę w obsadzie tego gówna.

Jordan Downey będący jednocześnie reżyserem i głównym scenarzystą powiedział lasce, żeby grała idiotkę i ona zrobiła to perfekcyjnie.
Ona jedyna umiała grać pomimo braku scenariusza, bo reszta obsady no cóż…

To jest reżyser, scenarzysta i główny bohater tego ścierwa.
Czyż on nie jest seksowny?

A czemu sądzę, że scenariusza nie było? Jordan Downey oprócz scenarzysty, reżysera i bycia niezłą dupą, grał także w tym czymś główną rolę – indyka. Który był pacynką.

W związku z tym koleś miał zajętą rękę, żeby móc pisać scenariusz. A patrząc po tym, co się działo w tym filmie, to śmiem twierdzić, że mógł również nie mieć drugiej ręki i nóg.

Ale wracając do fabuły – natrafiają na jakiegoś starego pojeba, który mówi, że na tych ziemiach jakieś kilkaset lat temu był indiański cmentarz (jak zawsze na indiańskich cmentarzach są w horrorach najlepsze imprezy) i że w tym roku ma powstać z martwych indyk i się zemścić na ludziach, czy coś w tym stylu. Szczerze mówiąc, nie pamiętam motywacji tego indyka, ale no coś takiego.

Ich obleciał strach, posiedzieli trochę (z tego co pamiętam), a potem uciekli stamtąd do swojej miejscowości.

Indyk jednak już obrał ich sobie za cel. I miało być to preludium do wielu strasznych i OBOŻEALEŻŚMIESZNYCH scenek rodzajowych.

Nie lubię w swoich wywodach recenzyjnych spoilerować, ale muszę tu napisać, że oglądałem ten film w pewnym momencie tylko po to, żeby zobaczyć, do jakiego stopnia Downey przekroczy granice pomiędzy dowcipem a żenadą. Przekroczył ją już na początku. Zdawał się usiłować balansować, aż nagle film zwymiotował prosto w moje - mokre od łez współczucia dla kinematografii – oczy taką sceną, w której grupa tych zjebów przychodzi do ojca jednej z dziewczyn, którego wcześniej już zabił indyk, obdarł z jego twarzy skórę i założył sobie na dziób, żeby się pod niego podszyć... Otwiera im drzwi półmetrowe pierzaste coś z flakiem z ludzkiej skóry na głowie, a oni nie poznają go i dają się nabrać... 

To chyba miało być śmieszne. Proszę, panie Downey, niech pan zatrzyma tę karuzelę śmiechu.

Thankskilling miał być horrorem z elementami komedii. ZATEM pan Downey stwierdził, że zrobi tak skretyniałych bohaterów i tak głupią fabułę, że w połączeniu z paroma gagam, makabrycznymi czynami nieśmiertelnego nemezis i krwią pomiędzy scenami wyjdzie mu genialna parodia.

To jest reżyser,
scenarzysta
i główny bohater tego ścierwa.
Czyż on nie jest seksowny?

Cóż… Facet ma jaja… Tzn nie wiem, czy ma, bo niestety mi ich nie pokazał, a szkoda, bo jest seksowny. Ewidentnie jednak myślał, że to będzie śmieszne. I pewnie jakby usiadł obok mnie i szepnął mi do ucha "podoba ci się?", to bym powiedział, że "no jasne... hihi, osz ty jajcarzu ty mój", ale no niestety nie szepnął, a ten film ni cholery nie jest śmieszny.

Niestety, żeby zrobić karierę trzeba być albo cholernie przystojnym jak on, albo cholernie utalentowanym jak Tarantino. On szepnął komuś odpowiedniemu do uszka, będąc bardzo, bardzo ponętnym, bo ten gówniany paździerz doczekał się trzeciej części… Serio.
Jednak nie doczekał się drugiej.

Serio.
Sprawdziłem to i też nie mogę uwierzyć.
Mickiewicz naszych czasów. Ale jakby był wystarczająco ponętny, to mógłby zacząć już od czwartej części.

Trzecią część może obejrzę kiedyś i dam znać, czy trzyma poziom oceanicznego dna.
Aczkolwiek w obliczu globalnego ocieplenia linia brzegowa się podnosi więc od 2009 (w którym powstało Thankskilling) przez 2010 i 2011 r. (w których nie powstało Thankskilling 2) do 2012 (w którym powstało Thankskilling 3), poziom dna oceanicznego mógł być już kilkanaście milimetrów niżej. No ale kilkanaście milimetrów przecież nie ma znaczenia, bo nie liczy się przecież długość, tylko technika, prawda panie Downey? 😈

Może jednak technika pana Jordana się poprawiła i dla niego obejrzę kontynuację tego badziewia. Zrobię to choćby z szacunku dla tłumaczy, którzy pewnie też byli na to skazani i być może nie wszyscy wyszli z tego w jednym kawałku.

Miejscami Thankskilling jest jak film nagrywany nokią przez dzieciaki, które miały zrobić zabawny projekt na studia. Jednak pojechali nagrywać, wszyscy napruli się w trzy dupy i potem w ostatni wieczór najbardziej ogarnięta osoba z ekipy stwierdziła "Ee, ludzie! kufa jusz je niedziela. Ja prdoleeaale ten czas lecijak poebany. Dawajcie, zrobimy to szybko, bo mnie łeb napieprza. Natasza, wstawaj. Ty będziesz grała idiotkę..."
Ten film to miały być jaja i ja to rozumiem. Ale nie wyszły jaja. Wyszło jedno zgniłe jajo śmierdzące siarką, a drugie z rakiem jądra.

To jest reżyser, scenarzysta i główny bohater tego ścierwa.
Czyż on nie jest seksowny?

Ten film miał elementy groteski i satyry z popkultury i myślę, że pan Jestem Seksownym Reżyserem Więc Nie Muszę Umieć Robić Filmów Hihi nawet miał na to jakąś koncepcje. Niestety potem stwierdzili, że coś tam się nakręci, coś tam wytnie i będzie cacy. Nikt nie napisał scenariusza, nikt nie nauczył się tekstu, nikt nie wiedział, o chodzi i et voila (e wuala) mamy Thankskilling.
Potem Jordan pomachał ogonkiem i wszyscy żyli długo i szczęśliwi. Oprócz widzów. Oni dostawali zbiorowej histerii.

Są filmy tak złe, że aż dobre. Tak beznadziejne i tandetne, że aż śmiesznie się na to patrzy i miło się to ogląda. To coś jednak jest źle źle zrobione. Tak źle, że to nawet nie powinno być zdefiniowane jako film.

Nie nazywajmy tego "filmem".
Drogie dzieci - film wymaga obsady złożonej z aktorów, którzy wiedzą, co mają robić i są mniej napruci w trzy dupy na planie.
Scenariusza, który jest napisany w jakimkolwiek ze znanych cywilizacji języków.
Sprzętu (nie wystarczą trzy nokie 3310).
Reżysera, który jest mniej seksowny i mniej rozprasza obsadę.
Operatora bez parkinsona.
Oświetleniowca korzystającego z czegoś prócz ekologicznego światła słońca i gwiazd.
Scenograf... albo nawet nie; nie wiem.

Film dostał dwa wyróżnienia od Rosyjskiej Akademii Filmowej i Oscara w kategorii "Najseksowniejszy reżyser".
A tak naprawdę to gówno dostał.

Nie oglądaj tego filmu, a jeśli już musisz, to napij się czegoś mocnego, żeby złagodzić wrażenia estetyczne.

Thankskilling dostaje ode mnie w pełni zasłużone 2/10, bo rola tamtej tępej dupy była ok i Jordan jest gwiazdeczką, która zasługuje na gwiazdeczkę.

Kolejnym filmem, który będzie przeze mnie gnębiony, ale już nie obsmarowywany, będzie "Shelter" w reż Jonaha Markowitza z 2007 roku.
Rozpocznie on nową serię recenzji, którą nazwałem ładnie - "O początkach i końcach"

Wszystkie recenzje można znaleźć TUTAJ