Marzenie - Rozdział 34

Mistrz Terros walczył mężnie z kawałkiem ściany. Potrzebowali aby jego dusza zrobiła w niej chociaż metrową dziurkę.

- Tytan jest problematyczny. – Skomentował swoją pracę. – Jednak dzięki temu, że to tak wolno trwa, przebicie się nie będzie głośne.

- W pobliżu i tak brak ochrony, a ci którzy są to smacznie śpią. – Zauważyła Werna.

- W końcu się obudzą. – Skomentowała to mistrzyni Defilla.

Mistrzyni Ikaria była w stanie najwyższej gotowości. Werna stała z Gretą i tłumaczyły pozostałym którędy się udać aby uciec z miasta. Jeda rozmawiała wówczas podekscytowana z Vektorią, która opowiadała jej swoją, niezwykłą historię. Dziewczyna zaczynała już powoli rozumieć motywację Arcymistrzyni i jej niezwykłe położenie. Była pod kolosalnym wrażeniem.

Wkrótce mistrz Terros przebił się przez tytan i oparł spocone, zmęczone czoło o chłodną ścianę. Arcymistrzyni wyjrzała ostrożnie, czy na dole nie ma nikogo. Syreny wciąż wyły, a w mieście panował półmrok. Wszystko było opustoszałe. Wtedy swoje miejsce zajęła Ikaria wraz z ochotniczką która miała być także przewodniczką wyprowadzającą zbiegów.

- Gotowa? – Zapytała ją, mistrzyni.

- Zawsze jestem gotowa! – Odparła entuzjastycznie ustawiając się przy świeżo zrobionym oknie- jedynym na całym piętrze czwartym.

- Czy to oby na pewno bezpieczne? – Zaniepokoiła się leżąca pod ścianą mistrzyni Stepiaa.

- Bez obaw. – Zwróciła się do niej Radosna. – Poradzę sobie.

- Nie traćmy czasu! – Odezwała się zniecierpliwiona Werna, rozpędzając się i wyskakując z budynku.

- Czy ona oszalała?! – Zapytała mistrzyni Fauora.

- Ciężko stwierdzić, ale taka już jest. – Uśmiechnęła się Jeda.

Dziewczyna bezwładnie leciała lecz gdy tylko znalazła się niebezpiecznie nisko mistrzyni Ikaria natychmiastowo zareagowała. Werna poczuła jak w jednym momencie zwolniła jakby jej ciało straciło nagle całą swoją masę i powoli zaczęła opadać w dół.

- Jak tam? – Zawołała do niej mistrzyni Ikaria.

- Jak listek… Albo piórko. – Zdziwiła się. – Ale super!

Mistrzyni Ikaria poczuła w duszy satysfakcję widząc jak podekscytowana Werna opada kiwając się raz w lewo, raz w prawo. Mistrzyni Ewa i mistrzyni Bessopa wyjrzały jednocześnie przez dziurę by przyjrzeć się temu zjawisku.

- Chyba już łapię jak to działa… - Mruknęła sama do siebie, mistrzyni Ewa.

- Na nas pora. – Powiedziała Arcymistrzyni do Fatemy, następnie zwróciła się wraz z nią i mistrzem Terrosem do kolejki wielkodusznych – Dziękuję wam za wszystko i przepraszam, za nerwy jakich wam przysporzyłam. Obiecuję, że od teraz wszystko się ułoży.

- Och, przestań, kochana! Nic się nie stało. – Skomentowała to sympatycznie, mistrzyni Liliana.

- Niech żyje Arcymistrzyni Defilla! – Krzyknęła entuzjastycznie, mistrzyni Buura, co chwilę później powtórzyli pozostali.

- Och, dziękuję wam… - Złożyła dłonie uśmiechając się szeroko. – Kochani, muszę was teraz opuścić. Wraz z mistrzynią Fatemą i mistrzem Terrosem udać się musimy do Konsula.

- Bądźcie rozważni i ostrożni. – Przestrzegła ich mistrzyni Kaiy.

- Postaramy się! – Zawołała, mijając z dwójką swoich kompanów grupę oswobodzonych.

- Mogę ich wyrzucać w górę jeśli ci to pomoże. – Zaproponowała mistrzyni Ikarii, mistrzyni Ux.

- Chyba nie. – Uśmiechnęła się serdecznie. - Poradzę sobie, ale możesz mi przynieść krzesło.

Werna dotknęła stopami stalowego chodnika i krzyknęła tak doniośle by alarm jej nie zagłuszył:

- Mawio, już możesz!

Chłopak usłyszał to i powoli poleciał w stronę budynku w którym miała mieć miejsce rozgrywka o duszę całego świata.

Zaledwie garstka osób wiedziała o tym co niebawem ma się stać, a przecież wydarzenie to dotyczyło wszystkich żywych istot. Na wyspie Fingeteo tylko Roska, Perstax i Tibo myśleli o tym bezustannie. Cała reszta starała się ufać i z całych sił wierzyć swoim przyjaciołom wiedząc już od Scutiego, że Mawio i reszta są cali i zdrowi.

Roska przechadzała się po mieście gdy zobaczyła biegnącego w jej kierunku Iloxa.

- Ferage a hele!!! – Wykrzyknął widząc ją.

- Troglodyci, czy co? Perstax? Perstax, gdzie jesteś? – Rozejrzała się dookoła. Przejęty mężczyzna złapał ją jednak natychmiast za rękę i pociągnął za sobą do chaty w której przebywał Scuti.