Marzenie - Rozdział 33

- Windy zasilane są dodatkowym źródłem energii znajdującym się w samym Konsulacie. – Wyjaśniła mistrzyni Defilla jadąc z Werną na górę.

Petter biegał pod ich nogami nerwowo nie rozumiejąc, dlaczego podłoga tak dziwnie drży. Gdy zatrzymały się i drzwi otworzyły im piętro czwarte, ich oczom ukazał się długi korytarz, a w nim chodzący tłum różnych, rozmawiających ze sobą osobistości.

- Ale ich tu dużo! – Wykrzyknęła dziewczyna.

- Przyjrzyj się, kochana. To nie troglodyci!

Petter natychmiast uciekł od nich w poszukiwaniu swojej pani.

- WERNA!!!

Usłyszały radosne zawołanie. Spośród grupy gawędziarzy wybiegła im na spotkanie znajoma sylwetka Jedy.

- Kochana moja! Jak się cieszę, że cię widzę! – Przywitała się z nią wychodząc z windy w towarzystwie Najradośniejszej.

Gęstowłosa przyjaciółka zatrzymała się zaskoczona jej widokiem.

- Werna! Defilla jest z nimi!

Młoda popatrzyła na kobietę przenikliwie.

- Chyba nie. – Zaprzeczyła powątpiewając.

- Tak, ona była na statku który nas wtedy pochwycił!

Werna zmarszczyła czoło.

- Ale przecież to ona dała mi moje chrupki... Nie mogłaby…

- Nie martw się, Jeda. – Odezwała się Arcymistrzyni. – To wszystko było częścią naszego planu.

- Złapanie nas? – Zapytała zaskoczona. – Czyjego planu?

- Nie. Przyprowadzenie tu mistrza Terrosa. Tak właściwie to mojego planu. – Poprawiła się i ruszyła wzdłuż czwartego piętra mijając kolejne, uwolnione z więzienia, osoby które zadowolone witały ją ciepło uśmiechami i pozdrowieniami. –  Terrosie!? Fatemo!? – Wołała. Tuż za nią biegły zaintrygowane uczennice.

Przy drzwiach z numerem 1200 dostrzegły niewątpliwie znajome im sylwetki.

- Mistrzyni Ux! Mistrzyni Ewo! – Krzyknęła uradowana Werna.

- Werna? A co ty tutaj robisz? – Zdziwiła się Radosna.

- Przybywam na ratunek!

Zaraz zza rogu wyszli kolejni kompani.

- Udało wam się! – Ucieszyła się na ich widok Greta z Petterem na rękach. Tuż za nią szła wysoka kobieta trzymająca dłoń na ramieniu swojej adeptki.   

- Mistrzyni Ux, gdzie jest mistrz Terros? – Zagadała ją Arcymistrzyni.

- Powinien być gdzieś dalej. – Wskazała palcem kierunek.

- Znajdź proszę mistrzynię Ikarię i chodźcie za mną. Musimy się stąd szybko wydostać. – Poleciła jej i gdy tamta odeszła, do Defilli zbliżyła się stojąca na uboczu ciemnoskóra kobieta.

- Jesteś. – Powiedziała poruszona, łapiąc ją za dłoń.

- Jestem. – Odpowiedziała wielkoduszna. – I najmocniej przepraszam…

- Jesteśmy bohaterkami! – Piszczała gdzieś w tle Werna.

- Nie, kochana, to mistrz Terros jest. – Szepnęła jej w uszko, ciemnowłosa koleżanka.

- Nie jesteśmy bohaterkami? – Zdziwiła się.

- Jesteście! – Odezwała się mentorka Grety, czochrając ją po włosach. – Obydwie byłyście niesamowicie dzielne.

- Ale nic konkretnego nie zrobiłyśmy. – Zauważyła jej uczennica.

- Same, odważnie dotarłyście aż tu, a teraz pomożecie nam w ewakuacji!

W tym czasie mistrzyni Defilla z Vektorią odnalazły, wychodzącego z łazienki, mistrza Terrosa.

- Wiedziałam, że sobie poradzisz. – Powiedziała do niego z dumą.

- Jakbyś się przeliczyła to by nas to słono kosztowało, moja droga. – Odparł z uśmiechem.

- Jakbym cię nie znała, to może bym się nawet zawahała, że mogłoby ci się nie udać. – Parsknęła śmiechem.

Zaraz po tych słowach z wnętrza korytarza podeszła do nich niska, starsza kobieta.

- Nareszcie, Defillo! Nareszcie! – Rzekła szlachetnym basem.

- Fatemo! – Uradowała się na jej widok. – Tak potwornie się cieszę, że cię widzę!

- Widziałaś już wcześniej, jednak nie na wolności. – Zauważyła. – Wiele osób tutaj wyglądało cię od dawna.

- Domyślam się. Jednak na wolności będziecie dopiero gdy już opuścimy ten paskudny, stalowy gmach.

- Rozumiem, że masz już pomysł jak tego dokonamy.

- Potrzebuję mistrzyni Ikarii. – Zwróciła się w tym momencie do Radosnego. – Poleciłam mistrzyni Ux sprowadzić ją. Ona sama poradzi sobie z wyprowadzeniem was wszystkich.

- „Was”? A co ze tobą?

- Muszę wrócić do Pretoratu, pomóc Mawiowi dostać się do Konsula.

- Pójdę z tobą. – Oświadczyła stanowczo, niska kobieta.

- Ja także. – Dołączył się mistrz Terros.

- Znowu we trójkę? – Uśmiechnęła się półgębkiem Arcymistrzyni. – Czuję się jakbym była ze dwadzieścia lat młodsza.

Mawio wyjął dłoń ze szczeliny i podfrunął wyżej. Czuł się taki wielki i potężny jakby ważył dziesięciokrotnie więcej. Uśmiech i satysfakcja wprost wylewały się z jego uszu. Spojrzał na budynek oczekując na pierwszych uciekinierów, którzy mieli być dla niego sygnałem do jego wielkiego wejścia.