Marzenie - Rozdział 7

- Mistrzu Terrosie! – Zawołała mistrzyni Ikaria wlatując z mistrzem Eddim i ósemką uczniów na dusznym samolocie. – Mistrzu Terrosie, gdzie jesteś?

Lecąc w głąb wyspy w końcu natrafili na uczniów siedzących w kole, odwróconych w stronę nadlatującej ku nim drugiej grupy.

- Mistrz jest od strony północnej, bo postanowił zrobić obchód. – Poinformowała Roska.

Mawio zatrzymał rozpędzoną ziemię na której siedzieli pasażerowie i westchnął porządnie. Był wykończony, ale udało mu się na szczęście zdążyć dotrzeć na wyspę w momencie zmierzchu.

- Schodźcie, uczniowie. Ja porozmawiam z mistrzem Terrosem. – Zarządziła Ikaria zeskakując z pokładu i biegnąc na północ. – A ty porządnie odpocznij, Mawio! – Krzyknęła jeszcze przez ramię.

Momentalnie uczniowie zgrupowali się.

- Cieszę się, że jesteście, ale co się dzieje? – Zapytała Jeda.

- Widział nas ptolok. – Westchnął mistrz Eddi. – Też cieszę się, że cię widzę, kochana i uścisnął ją serdecznie.

- Gdzie mistrzyni Taqua? – Spytał Alan.

- Podobno po zachodniej stronie. – Odparła Rewicca.

- Chodźmy! – Złapał za rękę swoją koleżankę i podążył na zachód.

- Wrócimy niebawem, przepraszamy! – Krzyknęła im ciągnięta przez niego dziewczyna.

- Podleciał do nas od południa. – Zaczęła opowiadać Minara. – Najpierw krążył trochę tak z kilkadziesiąt metrów nad nami i obserwował, potem zanurkował do nas.

- Coś mówił? – Zapytała Greta.

- Pewnie. – Rzuciła momentalnie. – Zaczął wypytywać co robimy i kim jesteśmy. Był widocznie zaskoczony tym, że lataliśmy na rozszczepionej ziemi i oczywiście tym, że Mawio sam unosi się nad wodą.

- Odpowiadaliście? – Ciągnęła ją za język Greta.

- Mistrzyni Ikaria starała się go jakoś spławić. – Wtrącił się mistrz Eddi. – Śmiała się, że nie możemy gadać, bo się spieszymy i że to nasz eksperymentalny prototyp samolotu, ale był poważny i podejrzliwy. Dość wścibsko się przyglądał mi i mistrzyni Ikarii.

- To mógł być jakiś zwiadowca? – Zapytała go Jeda.

- Ciężko stwierdzić. Nie nosił munduru, ale na tej trasie to trochę dziwne żeby leciał sobie przypadkowo. – Rozmyślał na głos. – Ale nie martwmy się za nadto. Połowa z nas jest już bezpieczna, bo tu nas ciężko będzie wytropić i jeśli doszłoby do pościgu to jestem pewny, że nie zagroziliby nam tu. – Uśmiechnął się wzruszając ramionami.

Pozytywne myślenie jest kluczem do tego by się nie denerwować. Z nerwów ludzie robią głupie rzeczy, a opanowani są w stanie zaradzić większości nieprzewidzianych zdarzeń i ubezpieczyć się na więcej ewentualności. Mistrz Eddi doskonale potrafił rozładować wiszące w powietrzu napięcie i był geniuszem zapobiegania stresowi, bo jak twierdził „lepsza profilaktyka od leczenia”. Jeda dużo o nim mówiła i często go cytowała. Była zapatrzona w każde jego słowo. Był dla niej nie tylko mistrzem, ale przyjacielem i idolem. Dziewczyna czuła się pod jego skrzydłami ciepło, pewnie i znacząco. On z kolei mówił o niej częściej jako o przyszłej mistrzyni niż o uczennicy. Już od początku można było ją określić przewodniczącą grupy adeptów. Znała dzięki jego naukom potrzeby innych i fantastycznie dogadywała się bez wyjątku z każdym. Miała dalekosiężny zmysł empatii, który przy zwykłym spojrzeniu w jej szmaragdowe oczy dało się od razu wychwycić.

- Ale co z pozostałymi? – Zmartwił się Hin, który od odlotu Mawia trzymał Ewstachiusza na rękach. Zwierzak ani myślał opuszczać jego towarzystwo, bo chłopiec był względem niego nad wyraz delikatny i ostrożny.

- Uczniów zostało tylko czworo, bo Ibi się wycofała… - Powiedziała Werna. – Mistrz Levon trochę się tym zmartwił, bo ta druga dziewczyna…

- Naya. – Podpowiedziała jej Minara.

- No tak. Zapomniałam jak ona miała na imię. No ona też zaczęła mieć wątpliwości, ale ostatecznie przekonał ją żeby chociaż spróbowała.

- Były w końcu przyjaciółkami i nie chciała jej zostawiać, ale Ibi postanowiła od razu wracać do domu, a mistrz Levon nie mógł jej przecież tego zabronić. – Usprawiedliwiała dziewczynę Klarisa. Miała głos pełen dogłębnego współczucia. – Też martwię się o Olgę. Miała przylecieć teraz, z nami, ale została do kolejnej tury. Tylko ona z uczniów naszego mistrza została na kontynencie. Mawio obiecał jej, że z samego rana po nią wróci, ale smutno mi, że nie ma jej już tu, razem z nami.

- Chciałem, żeby leciała za mnie, ale mistrzyni Ux prosiła, żeby jak najwięcej chłopców przeleciało w dwóch pierwszych turach. – Powiedział Rid.

- To prawda. – Odezwał się przedostatni z chłopięcych adeptów- Zelofin. – Tylko Denam został do trzeciej, bo od samego początku zastrzegł sobie, że chce lecieć jako ostatni z uczniów.

- Famalda też została, ale ona chciała wracać z naszą mistrzynią, a mi było szkoda mistrzyni Ikarii i uparłam się na lot teraz. – Wyznała Eleonora. – Może to było trochę egoistyczne, jak teraz o tym myślę…

- Oj nie mów tak. – Podeszła do niej Samanta. – Nie masz za co się obwiniać. Cieszymy się przecież, że ty też jesteś tu, z nami i bez wątpienia nikt nie ma ci za złe, że przyleciałaś wcześniej od ostatniej czwórki.

- Jakbyśmy przenosili się do bezpiecznego miejsca to jestem pewna, że mistrzowie przepuściliby nas wszystkich przodem i sami zostali na koniec, ale też muszą zapewnić nam ochronę w razie zagrożenia tutaj. – Zauważyła Roska. – Teraz kiedy jest ich tu sześcioro to możemy odetchnąć z ulgą, bo obie grupy są dobrze zabezpieczone.

- Mistrz Terros i mistrzyni Ikaria to w końcu Radośni. – Zauważyła Eleonora. – na lądzie została jeszcze moja mistrzyni Ux. – Z nią ani Famaldzie, ani nikomu innemu nie powinno nic grozić.

- A pozostała dwójka mistrzyń gdzie się podziewa? – Zapytał mistrz Eddi.

- Mistrzyni Freska jest na południu, a mistrzyni Cikka powinna być razem z nią. – Odpowiedziała swojemu mistrzowi gęstowłosa. – No i oczywiście mamy tu ciebie, mistrzu Eddi.

- Pozwolisz, że ich odwiedzę? – Zapytał ją uprzejmie kłaniając głową w odpowiedzi na jej komplement.

- Oczywiście, tylko nie wracaj za późno mistrzu, bo będę się martwiła.

- Spokojnie, to chyba niewielka wyspa. – Powiedział głaszcząc ją po główce i odstępując od uczniów na parę kroków. – Minaro, nie chcecie iść ze mną do swojej mistrzyni? – Obrócił się jeszcze raz w ich stronę.

Dziewczyna popatrzyła na stojących po jej obu stronach Wernie i Zelofinie z pytającym wzrokiem i bez słowa komentarza pomachała tylko głową marszcząc nos.

- Posiedzimy z resztą. Integracja, mistrzu, sam rozumiesz.

- Jasne! – Uśmiechnął się szeroko puszczając im oczko na pożegnanie.

Mawio leżał sobie w powietrzu na plecach, wciąż sapiąc ze zmęczenia. Roska podeszła do niego i dotknęła jego wiszącej dłoni z wielką czułością.

- Cieszę się, że jesteś. – Szepnęła. – Wszystko w porządku?

- Chyba tak. – Mruknął. Był niewątpliwie zmartwiony. Odwrócił się na prawy bok, w jej stronę i szepnął: – To musiał być zwiadowca, Rosko… Miał bardzo przenikliwy wzrok i odleciał w kierunku z którego przylatywał.

Dziewczyna spuściła wzrok i zagryzła górną wargę. Chciała coś powiedzieć, ale widać było, że walczy z uczuciami.

- Nie martw się i nie mów innym, proszę. Nie potrzeba nam teraz nerwów skoro póki co połowa bezpiecznie się przedostała. Jeśli następnego dnia też przeniosę obie grupy to już będzie dobrze. Prawdopodobieństwo, że coś nam skomplikuje plany jest nikłe. – Uśmiechnął się do niej półgębkiem. – Nie trap się, bo ci się duszyczka skruszy.

- Coś jest nie tak, Mawio. – Powiedziała zaglądając mu głęboko w oczy. – Znam cię. Widzę, że o czymś mi nie mówisz i to to mnie martwi najbardziej. – Wyznała mu.

- Co masz na myśli? – Uniósł brwi i momentalnie stanął w powietrzu.

- Nie wiem. Od kiedy latasz, mniej mówisz. Mniej opowiadasz o swoich uczuciach, jakbyś się zaczął ich wstydzić. – Pokiwała głową zdenerwowana. – To do ciebie niepodobne.

- Nie ma chyba o czym mówić. Wciąż jestem w szoku i przeżywam wiele spraw wewnątrz. To tyle.

- Jakich spraw? – Zapytała cichutko, ledwo słyszalnym głosem. – Mawio, ty nie jesteś introwertykiem. Od kiedy się poznaliśmy mówiłeś mi o każdym swoim treningu i tym jak się po nim czułeś, a teraz kiedy unosisz się nad ziemią i czujesz coś tak niesamowitego i niepowtarzalnego, nie otwierasz ust by starać się to opisać. Poprzestajesz na prostych i zwięzłych określeniach. – Powiedziała jednym tchem.

- Nie chcę by inni się przejmowali… - Odparł.

- Czym, Mawio? – Rozłożyła dłonie. – Czym mamy się nie przejmować? O co chodzi?

- O ten sen. – Powiedział w końcu niechętnie.

- Jeśli nie masz ochoty o tym mówić, przecież nie będę cię do tego zmuszała, ale zaczynam się martwić o ciebie. Zależy mi na tobie, wiesz przecież o tym. Spróbuj może to z siebie wyrzucić? Nie byłoby ci prościej? Zaufaj mi.

- Wiem. Wiesz, że mi na tobie także. – Uśmiechnął się ciepło. – Jestem zmęczony i trochę wystraszony całą tą nagłą sytuacją. Jest okropnie niestabilnie. Uciekamy. Wszyscy polegają na moich nowych, niesprecyzowanych umiejętnościach. A co jak nagle spadnę? Skruszę się? Co wtedy?

- Rozumiem, każdy z nas o tym myśli, ale ufamy ci i jesteśmy dobrej myśli w stosunku do tego wszystkiego. Musimy myśleć pozytywnie. Tylko… - Zrobiła błagalną minę. - …musimy być otwarci na siebie. Jeśli chciałbyś ze mną o tym śnie porozmawiać, to proszę zrób to i nie bój się niczego.

- Dziękuję ci. – Uśmiechnął się pełnym uzębieniem. – Bardzo, bardzo ci dziękuję, że jesteś, kochana moja. To wiele dla mnie znaczy, ale nie jestem jeszcze na to gotowy. To był bardzo dziwny sen.

- Po normalnym śnie ludzie nie lewitują. – Zaśmiała się dziewczyna. – Poczekam, aż poczujesz potrzebę i będę wtedy na twoją wyłączność. Nie jesteś sam. Wszyscy cię kochamy. Mistrz Terros traktuje cię jak swojego rodzonego syna.

- On nas wszystkich traktuje jak swoje dzieci. – Pokiwał głową. – Ale cieszę się mimo wszystko, że mam takiego przybranego ojca i tak cudowne rodzeństwo. Nie zamieniłbym was na nikogo innego. – Zapewnił obejmując jej szyje.

- Ja też chcę… - Podeszła do nich Klarisa.

- To chodź! – Zaprosiła ją zaskoczona Roska z gorącym od pozytywnych emocji uśmiechem.

Ta uśmiechnęła się i mocno ścisnęła parę.

- Oby Olga szybko do nas dołączyła…

- Nie martw się, kochana. Obiecuję, że popołudniu będzie już na wyspie. – Szepnął jej do ucha obejmujący ją Mawio. Dziewczyna wzmocniła przytulenie.

Ich dusze wibrowały radośnie ze szczęścia.

Chwilę później z drugiej strony objęła ich Samanta, potem przyłączył się Rid, Jeda, Greta, Hin, Eleonora i na końcu Rewicca. Z boku przyglądali się temu trzej uczniowie mistrzyni Freski. Zelofin wybuchł śmiechem, a Minara z Werną westchnęły wzruszone tym uroczym widokiem.

- Wszystko się ułoży. – Szepnęła Werna. – Jesteśmy razem, to najważniejsze.