Marzenie - Rozdział 5

Pozostały czterdzieści cztery osoby. Podzieliły się na 4 grupy, które Mawio miał przetransportować na najbliższą wyspę, a potem… To co potem, miało się dopiero okazać.

Uczniowie starali się zachować powagę, ale nieskrępowanie rzucali co raz, pełne uznania i zaintrygowania spojrzenia w kierunku Mawia. Stres był pokaźny, ale dzięki wzajemnemu patrzeniu sobie w oczy i uśmiechom pełnym nadziei morale wzrastały i w znacznej większości były już pozytywne, co dało się słyszeć od grupki rozchichotanych mistrzyń.

Morze nie sprzyjało. Było chłodno, wietrznie, a niebo spowijały szare i gęste obłoki. Na plaży nie było żywego ducha. Rozbili obóz za wydmami, skąd w głąb kontynentu rozciągał się teren ciemnego lasu. Porastały go od samej krawędzi rośliny i drzewa o bardzo rozłożystych koronach i szerokich liściach. Przez to bardzo niewiele światła z zewnątrz docierało do wewnętrznej przestrzeni lasu. Zamieszkiwany był przez bardzo wyrośnięte nietoperze i dzikie, czarne koty oraz pantery. Mało kto zapuszczał się w ten gaj, bo w otoczeniu nie było żadnych miast, a mieszkańcy wsi raczej nie byli zainteresowani rozbudowywaniem swoich gospodarstw w kierunku siedliska dzikich kotów, które tylko czyhały na zbłąkany wiejski drób.

Była to idealna baza wypadowa do Tropików. Niewątpliwie wojownicy zaczną penetrować też i te miejsce w poszukiwaniu nielegalnych na pomorzu mistrzów dusz i ich uczniów, jednak zanim do tego dojdzie, uda im się już stąd wynieść.

- Tęsknię za internatem. – Odezwał się jeden z najcichszych uczniów.

- Hin, nie martw się. Wrócimy tam kiedy tylko mistrzyni Mona rozwiąże ten problem z troglodytami. Obiecuję! – Ucałowała chłopca w czoło, mistrzyni Ewa.

Grupa uczniów mistrza Terrosa była najobszerniejsza ze wszystkich. Zebrała się przy jednej z ułamanych gałęzi, powoli i majestatycznie próchniejącej w cieniach mrocznej puszczy. Mawio lewitował sobie metr nad nimi i czuł się jakby leżał na najdelikatniejszej poduszce świata. Morzył go sen.

- Wszystko gra? – Zainteresowała się Klarisa, obserwując go ukradkiem podczas słuchania rozmów dookoła.

- Tak, jestem tylko zmęczony, a jutro wyrusza pierwsza grupa.

- Denerwujesz się?

- Raczej nie… Może delikatnie, bo w końcu będę to robić pierwszy raz. – Podkulił nogi.

- Mistrz Terros twierdzi, że dasz sobie radę. Każdy z nas wie, że będzie dobrze! – Odparł przysłuchujący się Rid z gorącym entuzjazmem.  

- Pamiętaj, że nie będziesz sam. – Wtrąciła się Roska. – Każdorazowo będzie z tobą grupa mistrzów i uczniów, którzy przecież będą mogli ci pomóc w miarę możliwości.

Mawio usłyszawszy to poczuł przypływ optymizmu.

- Masz rację! Uda nam się.

- Hej? Mawio? – Usłyszeli nieśmiałe zawołanie kilka metrów za nimi.

- Hm?

Z ciemności wyłoniła się niska dziewczynka o bardzo długich i gęstych włosach.

- Jestem Jeda. Mistrz Eddi jest moim mentorem. Cieszę się, że cię widzę.

- Miło mi cię poznać. Także bardzo się cieszę, że jesteś. – Podleciał do niej nad głowami swoich współadeptów. – Coś się stało?

- Praktycznie nic… Ale przychodzę z pewną sprawą. – Potarła dłonią skroń. – Byłam na naradzie pierwszą z uczniów i witałam wraz z moim mistrzem pozostałych. Udało mi się dzięki temu zapoznać większość adeptów. – Tłumaczyła skrupulatnie, była drobnej postury, ale bujna fryzura dodawała jej jakby pozornej warstwy ochronnej. – Kiedy przybyłeś wszyscy byli w szoku, a po spotkaniu pytali mnie o ciebie, a że tylko z mistrzem Terrosem i z wami nie rozmawiałam przed naradą to nie mogłam nic nikomu wytłumaczyć, a wątpliwości z ich strony narastają jak grzyby po deszczu. – Parsknęła znów ocierając skroń. – Mam do ciebie wielką prośbę, czy mógłbyś poprzebywać jeszcze z resztą uczniów i jakoś… no wiesz…

- Rozumiem, jasne. – Przerwał jej widząc rosnące zmieszanie. – Nie ma sprawy. Jest nas i tak niewielu więc to absolutnie żaden problem.

- Fantastycznie. – Ukłoniła się odruchowo. – Chodź… To znaczy leć… Leć za mną!

- Niebawem wrócę! – Machnął ręką swoim towarzyszom.

Ruszyli z miejsca kilka gęstych krzewów dalej aby znaleźć zebraną w kółeczku grupkę młodzików siedzących w ciszy jak makiem zasiał. Chłopak nie rozumiał czemu nie próbowali nawiązywać rozmów z ich szóstką, tylko zamknęli się w swojej grupce. Było wśród nich tylko czterech chłopaków. Gdy Jeda stanęła przed nimi podnieśli głowy ku górze. Nad jej głową wisiał w powietrzu Mawio. Kilkoro z adeptów wstało, reszta jakby sparaliżowana wciąż siedziała i patrzyła.

- Cieszę się, że was widzę! – Odezwał się widząc ich niepewność.

- Kochane, kochani, to jest Mawio. – Uśmiechnęła się do nich gęstowłosa. – Poprosiłam go aby trochę z nami porozmawiał. Integracja pomogłaby nam…

- Nie pomoże nam integracja. – Odezwała się jedna z tych dziewcząt, która wstała. – Może tylko mi się wydaje, ale to dość podejrzane, że bez ukończenia treningu przerosłeś wszystkich naszych mistrzów i dokonałeś tego samemu. Może jednak ktoś ci w tym pomógł?

- Ibi, uspokój się kochana, bo się skruszysz! – Podeszła do niej Jeda lecz dziewczyna odepchnęła ją od siebie i palec wskazujący prawej ręki skierowała na Mawia.

- Ten chłopak bezsprzecznie musi być wtyką od troglodytów!

- Kochana, to…

- Zamilcz! – Zapiszczała awanturniczka i tupnęła nóżką w ściółkę.

- Ibi, przestań. – Podeszła do niej inna dziewczyna. – Opanuj się, kochana.

- Nie zabiorą mnie ich wojownicy! Chcę do domu! Nie godzę się na to wszystko! – Szła w zaparte w amoku.

- Ibi, Ibi! – Podchodzili do niej kolejno uczniowie i uciszali. – Spokojnie, cicho. Nie krzycz. – Obejmowali i głaskali po głowie.

- Co to wszystko ma znaczyć? Chcą nas powyłapywać i co dalej? No? Co dalej, pytam się? Odpowiedz!

- Dość! – Odezwał się nareszcie Mawio. – Posłuchaj mnie przez chwilę. – Zapadła znów cisza. – Jeśli byłbym tu z jakiegoś spisku i próbował wydać was troglodytom to myślę, że Radośni już by to dostrzegli, nie sądzisz? – Wzruszył ramionami. – Nie musisz mi wierzyć, ale tak jak wy chcę ukończyć szkolenie, wrócić do domu i móc naprawiać świat razem z mistrzami dusz. Też nie jestem zadowolony z tego, że musimy uciekać z kontynentu, też boję się tego, co czeka nas w Tropikach i tego, że troglodyci będą nam jakoś zagrażać, ale jeśli damy ponieść się takim emocjom to nasze dusze będą bezużyteczne jak dusze miastowych. – Westchnął i dał parę sekund przerwy w ciszy, po których kontynuował. – Powiedz swojej mistrzyni lub mistrzowi, że nie chcesz tu być, że chcesz wrócić do siebie. Jestem pewny, że zrozumie to, bo nikt z nas nie chce ci zrobić krzywdy. Czy tu, czy na Tropikach- z nami zawsze będziesz mogła być wolna jeśli tylko sama sobie na to pozwolisz.

Tłum obejmujący Ibi rozstąpił się. Dziewczyna z opuszczoną głową stała bez ruchu.

- Ibi? – Kucnęła przed nią Jeda. – Czy wszystko gra? Lepiej ci już?

- Lepiej… - Mruknęła.

- Mawio? – Odezwała się inna uczennica. – Jestem Rewicca, moją mentorką jest mistrzyni Fauora. Mogłabym zadać ci pytanie?

- Oczywiście.

- Jak to się stało? – Pozostali w skupieniu przyglądali się reakcji na jego twarzy lecz on nie był zdziwiony ani trochę. Był przekonany, że właśnie to będzie pierwsze pytanie jakie mu zadadzą.

- W dniu w którym wróciłem z Radości do internatu i tym samym w przeddzień wyjazdu na zebranie położyłem się na moim ulubionym miejscu za boiskiem i usnąłem. Obudził mnie wołający Rid, który zobaczył, że po północy nie wróciłem jeszcze do swojego pokoju.

- Co ci się śniło? – Zapytał jeden z chłopaków.

- Chłopiec o brązowej skórze. – Mówił ostrożnie by nie powiedzieć za wiele. – Był łysy.

- Znasz takiego?

- Nie… Widziałem ptoloki, miastowych, troglodytów, syloinów i azzji, ale człowiek o innym kolorze skóry to coś… niestworzonego.

- Coś ci powiedział, albo…?

- Nie. Nie mówił nic. – Powiedział zgodnie z prawdą, Mawio. – Ale to był przyjemny sen. Czułem szczęście które mnie wypełniało.

- Czy teraz twoja dusza się nie skruszy, tak jak dusze Najradośniejszych?

- Wolę nie próbować, ale mistrz Terros twierdzi, że się nie skruszy.

- Możesz być bezkarny... – Mruknęła Ibi.

- Teoretycznie. – Pokiwał głową unosząc brwi ku górze. – Ale nie mam ku temu powodów. Moi przyjaciele z internatu i mistrz są dla mnie jak rodzina i nie zostawię ich, a już na pewno nie zdradzę.

- Jeśli faktycznie nie jesteś szpiegiem to troglodyci jak tylko się dowiedzą będą cię chcieli przejąć. Ciekawe co wtedy zrobisz…

- Ibi, czemu taka jesteś? Co się z tobą dzieje? – Oburzyła się jedna z koleżanek, które próbowały ją wcześniej uspokoić.

- Nie zależy mi. – Wyznała. – Skruszyłam się.

- Co ty pleciesz? Niemożliwe! Pokaż oczy! Pokaż! Ibi!

Dziewczyna nachyliła się nad jej twarzą i zajrzała jej w spojrzenie.

- Coś ty narobiła…?

- To wszystko jego wina! – Zacisnęła pięści Ibi.

- Nie, dziewczyno. – Odparł jeden z chłopaków. – Nie umiałaś się opanować i dałaś by złość i strach opanował twoją świadomość dobra i niewinności. Widzieliśmy to wszyscy. Próbowaliśmy cię powstrzymać. Mawio też. – Rzucił mu ukradkiem spojrzenie. Chłopak mówił powoli, jego głos był donośny i charyzmatyczny. – Wszyscy jesteśmy od dawna szkoleni, każdy uważa na słowa i emocje, bo każda niezgodność z naturalną równowagą ciała i duszy może nam zaszkodzić, a ty tracisz kontrolę właśnie teraz, kiedy najbardziej wzajemnie się potrzebujemy? Jestem Denam, moją mentorką jest mistrzyni Celoa i uważam, że selekcja dziewcząt jako mistrzyń dusz powinna być bardziej obiektywna. – Wskazał na Ibi palcem. – Jeszcze pół roku i ukończyłabyś szkolenie, a za niedługi czas stałabyś się pewnie mentorką? Z takim brakiem wyczucia samej siebie nie powinnaś zostać dopuszczona do tytułu mistrzyni, a gdyby nie kryzys naszego położenia na pewno byś była. I szkoliłabyś latami dzieciaki, które przy pierwszej lepszej, kłopotliwej sytuacji kruszyłyby się jak porcelana? – Mawio przysłuchiwał się z obawom każdemu kolejnemu słowu. Wiedział, że chłopak ma w tym momencie racje, ale wprowadzanie tego tu i teraz było bardzo złym pomysłem. Był sprytny. Chciał, żeby inne dziewczynki zaczęły się bulwersować i wtedy prowokowałby je do momentu kruszenia się ich dusz. To okropne. – Na kontynencie jest wiele takich niedojrzałych uczennic i większość z nich zostanie niedługo mistrzyniami. Jak wyprą pokolenie naszych mistrzów przyniosą nam wszystkim hańbę i wstyd, być może nawet położą kres następnej generacji.

- Jak możesz? – Syknęła koleżanka Ibi. – Jesteś bezczelny!

- Wystarczy, ej! – Wtrącił się Mawio. – Zaprowadź Ibi do jej mistrzyni, proszę. Wy też może trochę ochłońcie, co wy na to? Lepiej żebyście i wy się nie pokruszyli. Musimy być silni. Proszę, nie zasmucajmy się! Spróbujcie może pogadać trochę z moimi przyjaciółmi?

- Mnie smuci tylko to, że nikt nie widzi zagrożenia w takich jak ona. – Pokiwał głową. – Wybaczcie. Myślę perspektywicznie patrząc w dalszą przyszłość. Szkolenie jej to była strata czasu i ryzyko dla następnej generacji uczniów. Boli mnie, że nic nie mogę z tym zrobić, ale mam nadzieję, że po przeniesieniu na Tropiki zostaną już tylko najodpowiedzialniejsi z nas.

Odszedł z kręgu kłaniając się lekko.

Mawio był bardzo zawiedziony i zmieszany. Nie wiedział jak to możliwe, że w innych internatach tak bardzo uczniowie potrafili być wybuchowi. Dziwiło go dotychczas, że znaczna część mistrzyń i mistrzów pozostała z dwoma, jednym lub bez żadnego adepta, ale po tym co usłyszał i zobaczył wiedział już jak słabej wiary i siły byli ci uczniowie.

Mimo niezłomności swojej duszy postanowił o tym nie rozmyślać za nadto, bo smutne było bycie świadkiem tego wszystkiego. Gdyby zwątpienie dopadło i jego, morale wszystkich opadłyby i ucieczka na Tropiki byłaby równoznaczna z samobójstwem.

Adepci rozeszli się. Jeda wzięła pod jedną rękę dziewczynę, a pod drugą chłopaka i poprowadziła ich w kierunku przyjaciół Mawia. Za nimi ruszyły jeszcze dwie dziewczyny. Byli podekscytowani i widać było, że chcieli jak najszybciej zakolegować się z uczniami mistrza Terrosa.

„Dobrze, że Jeda chociaż ma siłę do otwierania ich.” – Pomyślał Mawio śledząc ją wzrokiem. – „Nie mogę uwierzyć, w to jak wycofani są… To niebywałe, co strach potrafi zrobić z rozsądnych ludzi…”