Dzień Rozłąki

Dzień po walentynkach pochwalić się mogę nowym wierszem. Generalnie nic wspólnego miłością nie ma prócz tego, że też wywodzi się z serca.

W dniu rozłąki nic ci nie dam

Bo nic, co mógłbym dać, ja nie mam.

Dałbym plik stron papierowych

Czarnym tuszem ubrudzonych.

Mógłbym złożyć bukiet roślin

Zwiotczałych niczym trupie kości.

Lałbym łzy i zdzierał gardło

Na to wszystko, co umarło…

W dniu rozłąki nic ci nie dam

Bo nic, co mógłbym dać, ja nie mam.

Raczyłbym syrenim śpiewem

Choć co śpiewałbym, sam nie wiem.

Sprzątnąłbym wszyściutkie śmieci

I rozprzedał to, co świeci.

Czasu szmat w szmaty owinięty

Siedział w kącie smutkiem śnięty.

W dniu rozłąki nic ci nie dam

Bo nic, co mógłbym dać, ja nie mam.

Maryjnych formułek rzuconych na wiatr?

Przewróconych księgi tysiąc kart?

Strojów rozmaicie czarnych, długo wynoszonych?

Na co ci by była setka świeczek zapalonych?

…

Chwili z nikim nie postawię między trofeami,

Kiedyś może dałbym wiele, teraz? Wszystko na nic.

Całe życie obmyślając, a w dorobku świat gromadząc

To Czas umknął niczym zając…