Szklana Góra - AKT VI

AKT VI

Na ziemi leży naga ŻONA WIATRU i wachluje się liściem.

ŻONA WIATRU

Tam przystanął godzin parę,

Nie odpoczął jednak wcale.

Strach mu zmrużyć oka nie dał,

Mój mąż, wicher mu nie śpiewał.

W ciszy siedział sam z myślami,

Był targany emocjami.

Chciał już wracać przerażony,

Chciał się poddać roztrzęsiony,

Chciał już sam wyjść z tamtego piekła,

Aż nadzieja się w nim zlękła

I zaczęła płakać głośno w głowie jego:

„Mój WĘDROWCZE, poddać się- to triumf złego!

Już zaszedłeś tak daleko!

Nie zagaszaj światła mego!”

Wnet iskierka się zrodziła,

W sercu ogień roznieciła.

Mój wybranek wstał,

Rozpalonym potem czoło swoje zlał.

Pokaleczył przy tym całą resztę swoich nóg,

ALE WSTAŁ, BO CZUŁ, ŻE MÓGŁ.