Szklana Góra - AKT IX

AKT IX

WĘDROWIEC podchodzi do NAGIEGO.

WĘDROWIEC

Któż to na mej drodze staje?

Bo ja pana nie poznaję.

NAGI

Znasz mnie, znasz,

Wspólny bowiem jest los nasz.

WĘDROWIEC

Dumny z ciebie człek, silny i potężny,

Z twarzy bije prawda, widać żeś jest mężny.

NAGI

Czyś ty słabszy jest ode mnie?

Czy kłamliwy? Zniewieściały?

Czy szkaradny? Czy też mały?

Czy tak jest? Czy też ja śnię?

WĘDROWIEC

Nie, nie jestem to ja.

NAGI

Czy ty jesteś mały chłopiec?

Czy grobowy, martwy kopiec?

Czyś jest pijak? Czy się bólu boisz?

Czy od zasad wszelkich stronisz?

Dwulicowa twa osoba? Strachliwa? Leniwa?

Wygodnicka? Agresywna? Może zatem chciwa?

WĘDROWIEC

Nie, nie jestem to ja.

NAGI

Niech więc zgadnę!

Zanim sam w niepamięć wpadnę!

Kłócisz się i oskarżenia rzucasz,

Pysznie zwady zewsząd szukasz?

Nieszczerze mówisz, nie myślisz i żeś nieprzyjazny,

Choć obrażasz to nie jesteś ty odważny…

WĘDROWIEC

Nie, nie jestem to ja.

NAGI

Biernie się przyglądasz blisko,

Bojaźliwy materialisto!

Gwałtownie działasz i się popisujesz,

Lekkomyślnie mordę prujesz!

WĘDROWIEC

Nie, nie jestem to ja.

NAGI

Ty perfekcji tylko pragniesz,

A poświęcić się jest trudno tobie?

Schowasz się ze strachu, kiedy pstryczka w nos ci zrobię?

Najmądrzejszyś jest, gdy wstaniesz.

Na łatwiznę iść ci dobrze, konsekwencji nie ponosisz,

Słaby ty i nisko na się patrzysz,

Nie przeprosisz,

Nie wybaczysz.

WĘDROWIEC

Nie, nie jestem to ja.

NAGI

Niewierny i niewierzący?

Bez ambicji, a z czystości tylko kpiący?

Bujdą każda twoja myśl.

Pyszny egoista to też cały tyś.

WĘDROWIEC

Nie, nie jestem to ja.

NAGI

Kim więc jesteś ty? Spytam jeszcze raz, głosem wzniosłym.

WĘDROWIEC

Tobą. Mężczyzną dorosłym.