Legendarna Ballada Fausta

Życie to nieznośna kochanka. Niegrzeczna dziewucha, przeskakuje z wyra jednego do wyra drugiego, porządnego mężczyzny. Co taki porządny mężczyzna może na to poradzić? Damie się nie odmawia, a z diabłem się nie negocjuje.

Dane do Rejestru PPU

Więc spotkanie z diablicą to ślepa uliczka.

Imię: Faust

Nigdy nie uśpisz czujnych oczu kobiet.

Status: Nieznany/Prawdopodobnie Martwy

Pochodzenie: Nieznane

Chyba, że uśpisz je snem wiecznym...

Talent: Kontrola nad odczuwaniem bólu.

A cierpienie diablicy to doprawdy najpiękniejsza symfonia dla męskiego ucha.

Nastawienie: Brak istotnego wpływu na historię.

Komentarz: Zdrada narzeczonej bezpośrednio przyczyniła się do jego zaburzeń emocjonalnych. Sadystyczna przyjemność z maltretowania kobiet.

Historia to pouczająca, a zaiste okrutna

poznać demona przybranego w kobiece płótna.

Dnia pewnego, gdy deszcz z nieba siąpił

Kolejny, porządny mężczyzna w swoją przyszłość wątpił.

Samotny, choć młody, bogaty lecz wewnątrz ubogi,

Kolejny, porządny kieliszek przechylił, zalewając swe smutki i trwogi.

Wtem niczym zjawa pojawiła się ona,

muza, imieniem Oriella, ochrzczona.

Każdy jej włos błyszczał jak słońce,

a dłonie jej ciepłe, a piesi jakże gorące.

Uwodzić poczęła,

spodnie mu zdjęła

i tak się poznali, jak to często bywa,

że prawdziwa kobieta nie w świątyni lecz w burdelu się skrywa...

A on wręcz oszalał, cały się zatracił

i dla tej "jedynej" serce zeszmacił...

Kochał ją ciałem i zmysłami też kochał,

gdy jej nie było męsko-rzewnie szlochał.

Kupował perfumy i suknami otulał,

gdy mówiła on zawsze jej słuchał.

Aż wyznał jej miłość pewnej pełni księżyca

Gdy ciała ich były wtulone i wpatrzone w siebie, rozkochane lica...

A niespełna 5 pełni później... koszmar istny to był,

bo, jak się okazało, w kobiecie istny demon się skrył!

Z innym ją widział, z innym się zabawiała,

a jak ją o to spytał, ona się paskudnie roześmiała...

Odeszła beztroska i bez zawahania,

odeszła choć piękna, to jak kawał drania.

Straszliwy był ból po tej stracie.

Straszliwy... Jak bardzo? Pojęcia nie macie....

W głowie jego myśl się jedna ostała,

gdyby była człowiekiem to by nie zdradzała...

I dni upływały,

noce powoli mijały...

A przez każde puste dni i samotne chwile

ten piekielny ból przybierał na sile.

Aż sami ludzie dokoła jego w depresji się pogrążali,

a nawet zabijać się sami z żalu poczynali.

Raz, gdy otrzeźwiał i podniósł głowę,

w barze żywych ubyło o połowę...

Zaczął dostrzegać, że ten ból z niego emanuje

i że w jakiś sposób ludziom go przekazuje.

Wtem ciekawość go popchnęła do sprawdzenia tego

Ladacznice rudą schwytał i do loża przypiął swego.

Gdy ciekawość ustąpiła gniew go rzewny zalał,

chciał by dziwka czuła ból większy niźli by jej zadał...

I gdy poczuł mocy pokłady w swoim ciele

wiedząc już jaka jest wielka i jak jest jej wiele

Dotknął palcem jej brzucha.......

I do dziś tego krzyku w myślach, tęsknie słucha...